Help me, you make me perfect, help me become somebody else...
30 de marzo de 2011
29 de marzo de 2011
1:39 AM. Estaba estudiando francés, y de repente me ha pasado lo peor que puede pasarle a una persona que está estudiando para un control que tiene mañana. O lo peor que puede pasarme a mí en concreto en dicha situación, vamos.
Lo que me ha pasado es que he recordado, y luego me he dado cuenta de que además he olvidado.
Repentinamente y sin saber por qué: una clase de primaria en el colegio Corazón de María, un profesor de música memorable, Félix, le enseña a su clase un fragmento de una canción. Cuando se asegura de que afinan lo suficiente y recuerdan bien la letra, les dice que en cuanto lleguen a casa se la canten a sus padres, que seguro que se emocionarán. Al día siguiente al llegar a clase los niños dicen que Félix tenía razón, que sus padres han llorado recordando esa canción. Entre esos niños, una chibi-Irene.
Actualmente, una Irene que ha recordado todo eso, y se ha dado cuenta de que no lo rescataba de los rincones de su mente desde hacía mucho tiempo. Tanto tiempo que ya no recuerda cómo era la canción. Y la Irene actual no deja de darle vueltas, intentando atrapar al vuelo un fragmento de la letra o de la melodía. Y le da mucha rabia ver que no recuerda nada, nada.
Es una sensación horrible. Y no dejo de darle vueltas, y no puedo estudiar.
Me voy a seguir intentándolo.
^ Perdón por haberlo escrito todo tan mal, por cierto.
PD: Estudiando he leído una frase filosófica random en los apuntes: "on ne peut pas nier une chose qui n'existe pas". A cuadros me ha dejado.
Lo que me ha pasado es que he recordado, y luego me he dado cuenta de que además he olvidado.
Repentinamente y sin saber por qué: una clase de primaria en el colegio Corazón de María, un profesor de música memorable, Félix, le enseña a su clase un fragmento de una canción. Cuando se asegura de que afinan lo suficiente y recuerdan bien la letra, les dice que en cuanto lleguen a casa se la canten a sus padres, que seguro que se emocionarán. Al día siguiente al llegar a clase los niños dicen que Félix tenía razón, que sus padres han llorado recordando esa canción. Entre esos niños, una chibi-Irene.
Actualmente, una Irene que ha recordado todo eso, y se ha dado cuenta de que no lo rescataba de los rincones de su mente desde hacía mucho tiempo. Tanto tiempo que ya no recuerda cómo era la canción. Y la Irene actual no deja de darle vueltas, intentando atrapar al vuelo un fragmento de la letra o de la melodía. Y le da mucha rabia ver que no recuerda nada, nada.
Es una sensación horrible. Y no dejo de darle vueltas, y no puedo estudiar.
Me voy a seguir intentándolo.
^ Perdón por haberlo escrito todo tan mal, por cierto.
PD: Estudiando he leído una frase filosófica random en los apuntes: "on ne peut pas nier une chose qui n'existe pas". A cuadros me ha dejado.
24 de marzo de 2011
23 de marzo de 2011
Corrandes de la parella estable
Jo venia de Rockland, ell era de Holy Shit,
i ens ha costat déu i ajuda arribar fins aquí.
De vegades no sortim perquè tinc ganes de dormir,
i ens ha costat déu i ajuda arribar fins aquí.
Ell s'enfada quan començo un nou nivell dels Angry Birds,
i ens ha costat déu i ajuda arribar fins aquí.
(Jo (el) miro i m'espanto, no fos que es cansés de mi.
Ens ha costat déu i ajuda arribar fins aquí.)
i ens ha costat déu i ajuda arribar fins aquí.
De vegades no sortim perquè tinc ganes de dormir,
i ens ha costat déu i ajuda arribar fins aquí.
Ell s'enfada quan començo un nou nivell dels Angry Birds,
i ens ha costat déu i ajuda arribar fins aquí.
(Jo (el) miro i m'espanto, no fos que es cansés de mi.
Ens ha costat déu i ajuda arribar fins aquí.)
Pink Elephants on Parade
En estos momentos odio profundamente a Milt Machlin.
Bueno, en realidad es sólo una excusa, lo que pasa es que estoy enfadadísima conmigo misma. Shame, shame, shame.
PD: Carles, no cal que preguntis res a Forocoches, ja li he enviat un missatge a un home del Youtube que m'ha respost molt amablement. *Ganyota treient la llengua*
Bueno, en realidad es sólo una excusa, lo que pasa es que estoy enfadadísima conmigo misma. Shame, shame, shame.
PD: Carles, no cal que preguntis res a Forocoches, ja li he enviat un missatge a un home del Youtube que m'ha respost molt amablement. *Ganyota treient la llengua*
22 de marzo de 2011
Suscribirse a:
Entradas (Atom)